Dyshimet e Trump-it mbi sulmin kundër Iranit nuk ndalen. Konsideratat politike, por edhe ushtarake janë shkaku.
Mëdyshjet
Presidenti, shkruan Guardian, dëshiron të jetë i sigurt se superbomba GBU 57 është efektive në një operacion të mundshëm kundër Fordow.
Përgjigja, si me çdo veprim lufte, nuk mund të jetë e qartë.
Arma mund të mos jetë e mjaftueshme, as me një seri goditjesh të përsëritura të kryera nga bombarduesit B2 në bunkerin brenda malit.
Është thënë dhe rishkruar që edhe izraelitët kanë menduar për një skenar ku bastisjet shoqërohen me ndërhyrjen e forcave speciale.
Një alternativë që paraqet rreziqe të mëdha. Në kujtesën e ushtrisë amerikane gjithmonë ekziston katastrofa e prillit kur misioni për të liruar pengjet në Teheran dështoi.
Atëherë një helikopter dhe një aeroplan mallrash C 130 u përplasën në shkretëtirën iraniane, një katastrofë e shkaktuar nga kushtet e pafavorshme të motit (stuhia e rërës), pati vështirësi objektive logjistike, probleme me koordinimin.
Koha ka kaluar, mjetet janë të ndryshme, por planifikuesit duhet të vlerësojnë gjithmonë variablat.
Shënjestrimet
Thuhet se opsioni i preferuar i Shtëpisë së Bardhë është një veprim i synuar i kufizuar në disa objektiva, përfshirë Fordow.
Trump do të donte të mbështeste Izraelin, por pa marrë pjesë në një fushatë të gjerë. Dhe kështu “detyra” i është caktuar pajisjes së mobilizuar ditët e fundit: avionë luftarakë, raketa kruiz, bombardues strategjikë.
Për më tepër, disa komentues vënë re se IDF ka bërë tashmë një pjesë të mirë të “punës” duke zvogëluar kapacitetin e armëve kundërajrore – të cilat nuk janë zhdukur gjithsesi – dhe numrin e lëshuesve të raketave, të cilat megjithatë arrijnë të qëllojnë me breshëri vektorësh kundër shtetit hebraik çdo ditë.
Të enjten, Pasdaranët testuan një lloj të ri koke luftarake që lëshon, në lartësi të madhe, 20 nën-municione prej 2.5 kilogramësh eksplozivë mbi një rreze të gjerë.
Një përpjekje për të zgjeruar efektet. Një demonstrim i mëtejshëm i përshtatjes së vazhdueshme në situata “stresi”.
Paralajmërime
Ajatollahët nuk tërhiqen. Udhëheqësit e lartë paralajmërojnë jo vetëm Izraelin, por edhe Shtetet e Bashkuara për atë që mund të ndodhë në rast të një ndërhyrjeje të drejtpërdrejtë të SHBA-ve.
Është një gjest sfide që kujton atë të udhëheqësve të Hezbollahut pak para se të eliminoheshin nga Izraeli.
Fjalët e Teheranit nuk nënvlerësohen në Uashington, pasi ata i dinë aftësitë iraniane për manovra që ende mund të krijojnë humbje ose probleme.
Në Republikën Islamike, shumë eksponentë kanë këmbëngulur në nevojën për të bllokuar Ngushticën e Hormuzit, ndoshta duke përdorur mina.
Një skenar i përsëritur me vendosmëri edhe në këto orë, një hakmarrje me pasoja të rënda për ekonomitë ndërkombëtare.
Apo sulme kundër bazave amerikane në rajon.
Provokimet për të penguar trafikun detar në Gjirin ose në Detin e Kuq nga ana e Houthi-t nuk përjashtohen gjithashtu.
Inteligjenca ka frikë nga veprime nga celula të vogla, me përdorimin e dronëve dhe raketave, në vendet që kanë një prani amerikane. Një taktikë në të cilën ata janë mbështetur në të kaluarën për gjeste demonstrative.
Dhe rreziku i terrorizmit është gjithmonë i lartë: zyrat diplomatike dhe bazat bëhen shënjestra. Në këto momente është “e natyrshme” të parashikohet çdo lloj iniciative nga kundërshtari, aq më tepër në një teatër kaq të gjerë gjeografik.
/Corriere della Sera