Izraeli dhe Irani kanë zhvilluar një “luftë në hije” për disa dekada, e cila manifestohet në forma të ndryshme, duke përfshirë operacione të fshehta, angazhime rajonale me ndërmjetës, sulme me rreze të gjatë veprimi dhe luftë kibernetike.
Ne ju sjellim një krahasim të detajuar të ushtrive izraelite dhe iraniane.
Irani ka rreth tetëdhjetetetë milionë banorë dhe mbulon një milionë e gjashtëqind mijë kilometra katrorë. Izraeli ka rreth nëntë milionë banorë dhe mbulon njëzetë e dy mijë kilometra katrorë.
Irani ka një avantazh të madh numerik: rreth gjashtëqindedhjetë mijë ushtarë në detyrë aktive, treqindepesëdhjetë mijë rezervistë dhe dyqindenjëzet mijë forca paraushtarake.
Izraeli ka njëqind e shtatëdhjetë mijë ushtarë në detyrë aktive dhe deri në katërqind e gjashtëdhjet e pesë mijë rezervistë.
Megjithatë, forcat izraelite kanë një avantazh të konsiderueshëm në trajnim, përvojë dhe pajisje teknologjike.
Irani e ndan ushtrinë e tij në një ushtri të rregullt (Artesh) dhe një Korpus të Gardës Revolucionare (IRGC), duke përfshirë Forcën elitare Quds, njësitë e raketave dhe aftësitë kibernetike.
Ai mbështetet në një strategji të luftës asimetrike dhe një rrjet organizatash të ndërmjetësuara.
Forcat Mbrojtëse të Izraelit (IDF) kanë një komandë të unifikuar dhe janë të përqendruara në mobilizim të shpejtë, mbështetje të integruar të inteligjencës dhe teknologji të përparuar.
Izraeli ka një avantazh teknologjik sistemik.
Ai ka aeroplanë F-35, dronë të përparuar, tanke moderne Merkava dhe rrjetin më të zhvilluar të raketave mbrojtëse në botë Iron Dome, David’s Sling, Arrow dhe Iron Beam.
Aftësitë e inteligjencës dhe kibernetike, veçanërisht Njësia 8200, janë ndër më të sofistikuarat në botë.
Irani mbështetet në prodhimin e vet të raketave dhe dronëve.
Ka arsenalin më të madh të raketave balistike në Lindjen e Mesme dhe prodhon në masë dronë si Shahed, të cilët i eksporton në Rusi dhe i përdor përmes ndërmjetësve.
Sipas të gjitha vlerësimeve të disponueshme, Izraeli ka armë bërthamore, megjithëse nuk e konfirmon zyrtarisht.
Ka një aftësi të dytë sulmi nga toka, ajri dhe nëndetëset.
Irani aktualisht nuk ka armë bërthamore operative, por ka uranium të pasuruar mjaftueshëm për të ndërtuar disa koka raketore brenda pak muajsh.
Irani menaxhon një rrjet ndërmjetësish- Hezbollah, Hamas, Houthi, milicitë në Irak dhe Siri.
Izraeli nuk përdor ndërmjetës, por mbështetet në forcat e veta, operacionet e inteligjencës dhe sulmet ushtarake precize.
Forcat izraelite janë të angazhuara rregullisht në kushte reale luftimi dhe demonstrojnë një nivel të lartë gatishmërie.
Sistemet e mbrojtjes nga raketat janë provuar se funksionojnë, përfshirë gjatë sulmit iranian në tetorin e vitit të kaluar.
Irani ka modernizuar forcat e tij, por i mungon përvoja në luftën moderne konvencionale. Strategjia e saj mbështetet në ndërmjetësime dhe frenim.
Aleancat dhe mbështetja ndërkombëtare
Izraeli: Aleancë e fortë me SHBA-në, ndihmë ushtarake dhe bashkëpunim inteligjence. Zgjeron ndikimin rajonal përmes Marrëveshjeve të Abrahamit.
Irani: Aleanca me Rusinë dhe Kinën, veçanërisht në kontekstin e anashkalimit të sanksioneve dhe teknologjisë ushtarake. Mjeti kryesor i ndikimit rajonal janë ndërmjetësimet.
Irani dhe Izraeli përfaqësojnë dy modele krejtësisht të ndryshme të fuqisë ushtarake.
Irani ka një avantazh numerik dhe një aftësi të fortë raketore ndërmjetësuese, ndërsa Izraeli ka një ushtri shumë teknologjike, fleksibile dhe me përvojë në luftime.
Në një konflikt të drejtpërdrejtë, superioriteti teknologjik i Izraelit dhe frenimi bërthamor i japin atij një avantazh të qartë.
Por aftësitë asimetrike të luftës së Iranit sigurojnë që çdo konflikt të jetë i zgjatur, kompleks dhe i kushtueshëm për të dyja palët.