Nga Rigels Seliman
Kryetari i Partisë Demokratike, Sali Berisha është kthyer në paradoksin më të madh të politikës shqiptare. Me një dorë ngre flamurin e mohimit, duke shpallur se nuk i njeh zgjedhjet e 11 majit, ndërsa me tjetrën dorë hap portën për të hyrë në Kuvend si produkt i po atyre zgjedhjeve që sapo i damkosi si të pavlefshme. “Po afrohet momenti kur, PD do të marrë vendimet përkatëse.
Një gjë është e sigurt që, PD këto zgjedhje nuk do t’i njohë kurrë. Unë të kuptoj, por të imagjinosh për një moment të njohësh këto zgjedhje, do të thotë të bëhesh bashkëautor në krim, në krimin më të madh elektoral në historinë e Shqipërisë pas 1946. Pas zgjedhjeve pluraliste të vitit 1946 të cilat patën një fat të ngjashëm, por në atë kohë kishim të bënim me diktaturë totalitare, e cila kishte zero tolerancë ndaj pluralizmit, kurse tani kemi të bëjmë me një diktaturë autoritare, e cila e pranon pluralizmin duke e shtypur atë, siç e shihni. Pra, unë deklaroj këtu se çdo shqiptar, çdo opozitar, që mendon se mund të tolerohen këto zgjedhje bëhet bashkautor në këtë megakrim elektoral dhe shkelmon mbi idealet e tij të lirisë, të votës së lirë. Kam besim se, shqiptarët do t’i përgjigjen në mënyrën më të fuqishme kësaj farse që Edi Rama më 11 maj”, deklaron Berisha.
Por ky është thelbi i hipokrizisë politike: të predikosh moral, ndërsa jeton nga mëkati; të bërtasësh kundër, ndërsa ushqehesh prej asaj që denoncon. Ky dualizëm nuk është rastësi, por filozofi e mbijetesës politike që Berisha e ka kthyer në profesion. Ai e di mirë se në Shqipëri fjala e thënë nuk ka peshën e veprës, prandaj përdor fjalët për të ndezur turmat dhe veprën për të ruajtur privilegjet e tij. Në fund, ai as nuk e njeh zgjedhjen, as nuk e refuzon karrigen. Përkundrazi, i përthith të dyja njëkohësisht, duke shndërruar kontradiktën në normalitet. Kjo është arsyeja pse Berisha mbetet simboli i një politike të vjetër, ku hipokrizia nuk është turp, por mjet për të mos dalë kurrë nga skena. Dhe pikërisht ky paradoks është dëshmia më e qartë se demokracia shqiptare mbahet peng nga ata që e mohojnë me fjalë, por e përdorin për pushtet me çdo kusht.