Shqipëria del në hartën e një industrie kriminale që nuk funksionon me telefonata të rastësishme dhe mashtrues të izoluar. Sipas një investigimi të tagesschau.de, autoritetet gjermane po përballen me rrjete të organizuara që ndërtojnë faqe të falsifikuara mediatike, platforma investimi dhe qendra telefonike për t’u marrë viktimave kursimet.
Nino Goldbeck, prokuror i lartë në Njësinë Qendrore për Krimin Kibernetik në Bavari, thotë se qendrat e këtyre mashtrimeve operojnë shpesh nga Gjeorgjia, Ukraina, Shqipëria, Izraeli dhe Qiproja.
Për Shqipërinë, ky është elementi kryesor i investigimit. Goldbeck nuk flet për individë të veçuar, por i përshkruan strukturat kriminale si rrjete komplekse, të organizuara në mënyrë të ngjashme me kompani të mëdha dhe që në disa raste angazhojnë qindra persona.
Investigimi nuk identifikon emra kompanish, drejtuesish apo qendrash konkrete që veprojnë nga Shqipëria. Por deklarata e prokurorit gjerman e vendos vendin mes bazave nga ku operojnë struktura që synojnë viktima jashtë territorit ku ndodhen qendrat e telefonatave.
Mashtrimi nis me një lajm të falsifikuar
Skema e dokumentuar nga tagesschau.de tregon nivelin e organizimit.
Rrjetet kopjojnë pamjen e mediave të njohura dhe përdorin logot e tyre për t’i bindur përdoruesit se po lexojnë një artikull autentik. Në rastin e investiguar, mashtruesit kishin krijuar një material që dukej sikur ishte publikuar nga Tagesschau.
Artikulli pretendonte se një emision televiziv në ZDF me kancelarin Friedrich Merz ishte ndërprerë për të penguar diskutimin mbi një platformë investimi të quajtur “Immediate Edge”. Pretendimi ishte i rremë.
Materiali premtonte fitime të shpejta dhe përmbante lidhje që e çonin përdoruesin te një tjetër platformë, “Nexus Advisor”.
Marcus Bornheim, kryeredaktor i ARD-aktuell, deklaroi se logoja e Tagesschau përdoret në këto raste pa autorizim dhe se redaksia ndërhyn pasi identifikon faqet e falsifikuara.
Pra, lajmi fals nuk përbën fundin e mashtrimit. Ai shërben si hyrja në sistem.
Nga formulari te “këshilltari financiar”
Ferdinand H., viktima mbi të cilën është ndërtuar investigimi, plotësoi formularin pasi hyri në platformë. Brenda rreth 20 minutash e telefonoi një grua që u prezantua si punonjëse e kompanisë.
Ajo e pyeti edhe për të ardhurat vjetore dhe i tha se do t’i caktonte një ndërmjetës personal.
Më pas e kontaktoi një person që përdorte emrin “M. Hoffman”. Ai u paraqit si këshilltar dhe i shpjegoi mënyrën se si duhej të investonte.
H. nisi me 250 euro.
Sipas prokurorit Nino Goldbeck, pikërisht 250 euro përbëjnë një shumë tipike hyrëse në këto skema. Shuma është mjaftueshëm e ulët që viktima të pranojë rrezikun, ndërsa mashtruesit fitojnë mundësinë të ndërtojnë marrëdhënien e besimit.
Brenda pak ditësh, platforma i shfaqi Ferdinand H. se 250 eurot ishin kthyer në rreth 1.000 euro.
Kur ai kërkoi paratë, platforma ia transferoi shumën realisht.
Ky ishte momenti që ndryshoi raportin mes viktimës dhe mashtruesve.
Jörn Rehren, nga Federata Gjermane e Organizatave të Konsumatorëve, shpjegon se rrjetet kryejnë pagesa të vogla kur mendojnë se viktima ka mundësi të investojë shuma më të mëdha. Pagesa e parë përdoret për të krijuar besimin që nevojitet për fazën tjetër.
Pas saj, Ferdinand H. investoi fillimisht 5 mijë euro dhe më pas edhe 30 mijë euro.
Rrjetet nuk mjaftohen me telefonuesin që luan rolin e këshilltarit financiar.
Ato ndërtojnë edhe infrastrukturën teknike që i krijon viktimës bindjen se investimi po funksionon. Në ekran shfaqen portofole, transaksione dhe fitime që duken si të dhëna të një platforme reale financiare.
Në llogarinë virtuale të Ferdinand H. u shfaq një portofol me vlerë mbi 100 mijë euro.
Por kjo shumë nuk përfaqësonte një investim real.
Rehren thotë se platformat mashtruese kanë arritur një nivel profesionalizimi që ua vështirëson investitorëve individualë dallimin nga platformat legjitime. Paralelisht, operatorët e qendrave telefonike përdorin teknika psikologjike për ta bindur viktimën të dërgojë vazhdimisht para të tjera.
Kjo e bën qendrën telefonike vetëm një hallkë të sistemit. Rrjeti ka nevojë për reklama ose artikuj të falsifikuar që sjellin viktimën, faqe interneti, platformën që simulon investimin dhe persona që mbajnë kontakt të vazhdueshëm me të.
Shqipëria në hartën e qendrave të mashtrimit
Sipas Goldbeck, struktura të tilla funksionojnë në disa shtete dhe prej tyre sulmohen tregje të ndryshme gjuhësore. Ai përmend konkretisht Gjeorgjinë, Ukrainën, Shqipërinë, Izraelin dhe Qipron.
Kjo do të thotë se vendndodhja e qendrës nuk përcakton domosdoshmërisht vendndodhjen e viktimës. Operatorët mund të punojnë nga një shtet dhe të kontaktojnë persona në Gjermani ose në tregje të tjera.
Investigimi i tagesschau.de nuk jep të dhëna se sa qendra operojnë konkretisht nga Shqipëria, sa persona punojnë në to apo sa është pjesa e dëmit financiar që lidhet me aktivitetin nga territori shqiptar. Për këtë arsye, këto të dhëna nuk mund t’i atribuohen Shqipërisë.
Por përmasat e përgjithshme që japin autoritetet gjermane tregojnë tregun ku veprojnë këto struktura.
Vetëm në Bavari janë dhënë më shumë se 120 dënime të formës së prerë ndaj personave të përfshirë në rrjete të këtij lloji. Autoritetet gjermane vlerësojnë se dhjetëra mijëra persona bien çdo vit viktima të mashtrimeve të investimeve dhe dëmet arrijnë në miliarda euro.
Kur viktima kërkon paratë, nis faza tjetër
Mashtrimi ndaj Ferdinand H. u zbulua kur ai kërkoi të tërhiqte një pjesë tjetër të shumës që platforma pretendonte se kishte gjeneruar.
“Hoffman” i kërkoi të hapte një portofol kriptomonedhash dhe të vendoste 30 mijë euro si “garanci”. Sipas tij, vetëm pasi të kryente këtë pagesë H. mund të merrte paratë e investimit.
Meqë nuk dinte ta hapte vetë portofolin, Ferdinand H. i dha personit tjetër qasje në distancë në kompjuter.
Të nesërmen, nga 30 mijë euro kishin mbetur vetëm 32 cent.
“Hoffman” ndërpreu komunikimin. H. shkoi në polici dhe autoritetet i konfirmuan dyshimin për mashtrim. Në total ai humbi rreth 65 mijë euro.
Edhe viktima e vjedhur kthehet përsëri në objektiv
Rrjeti nuk e mbylli historinë me marrjen e 65 mijë eurove.
Ferdinand H. u kontaktua përsëri nga personi që përdorte emrin “Hoffman”. Këtë herë ai kërkoi edhe 10 mijë euro, duke pretenduar se mund t’i rikuperonte paratë e humbura.
H. nuk pagoi.
Jörn Rehren paralajmëron se kjo metodë njihet si “recovery scam”. Mashtruesit kontaktojnë personat që kanë humbur para dhe u ofrojnë rikuperimin e tyre kundrejt një pagese të re.
Në raste të tjera, sipas Rehren, autorët paraqiten si punonjës policie ose të autoritetit gjerman të mbikëqyrjes financiare, BaFin. Ata pretendojnë se kanë sekuestruar paratë dhe kërkojnë një depozitë për t’i liruar.
Rehren thotë se të dhënat personale dhe informacionet për shumën e humbur mund të kalojnë nga një rrjet kriminal te një tjetër.
Kështu, viktima mbetet në databazën e mashtruesve edhe pasi skema e parë ka përfunduar.
Për Shqipërinë, investigimi gjerman ngre një çështje konkrete: prokurori Nino Goldbeck e përfshin vendin mes bazave nga ku operojnë qendra të këtyre mashtrimeve, ndërsa rrjetet që ai përshkruan kanë strukturë ndërkombëtare dhe mund të përfshijnë qindra persona.
Tagesschau.de nuk dokumenton në këtë investigim se cilat struktura operojnë nga Shqipëria dhe as identitetin e personave që i drejtojnë. Por dëshmia e prokurorit gjerman e vendos Shqipërinë brenda hartës operative të një biznesi kriminal që përdor media të falsifikuara, call center-a, platforma investimesh dhe këshilltarë të rremë për t’u marrë viktimave miliona euro. /Përshtati Pamfleti/