Nga Pëllumb Karameta
Studentët që dalin në protestë kanë kërkesa, shqetësime dhe probleme që presin zgjidhje. Kërkojnë të dëgjohen, të marrin përgjigje dhe të shohin ndryshime.
Pas tyre shfaqen dhe disa pedagogë. Me grada shkencore, përvojë universitare dhe, natyrisht, me solidaritet të shpallur publikisht.
Pamja është prekëse. Studentët në ballë, disa pedagogë në bisht!
Por jo kushdo që ecën pas studentëve ndjek domosdoshmërisht qëllimet e tyre. Dikush ndjek kauzën, dikush turmën, dikush kamerën. Dhe ndonjëri mund të ndjekë mundësinë për të përfituar politikisht.
Këtu fillon komedia!
- E njëjta protestë, dy agjenda!
Studenti kërkon zgjidhjen e problemit. Pedagogu solidar kërkon të njëjtën gjë.
Por pedagogu oportunist mund të ketë shqetësim tjetër. Jo kur do të zgjidhet problemi, por sa gjatë do të vazhdojë protesta.
Sepse problemi i zgjidhur nuk prodhon më protesta. Dhe protesta e përfunduar nuk prodhon më mikrofona.
Studenti pyet: «Kur do të marrim përgjigje?»
Pedagogu oportunist mund të mendojë: «Mos vallë po na përgjigjen shumë shpejt?»
- Në ballë pankartat, në bisht llogaritë!
Studentët mbajnë pankartat. Disa pedagogë mund të mbajnë llogaritë.
Studentët numërojnë kërkesat. Të tjerët mund të numërojnë kamerat, intervistat dhe fotografitë.
Një fotografi nuk provon oportunizëm. Por as prania në fotografi nuk provon solidaritet.
Ka dallim ndërmjet të qëndruarit pranë studentëve dhe të qëndruarit pranë kamerës që filmon studentët.
I pari kërkon përgjegjësi. I dyti kërkon vetëm këndin e duhur të fotografimit.
- Studenti mban pankartën, pedagogu kërkon timonin!
Në auditor, pedagogu duhet ta ndihmojë studentin të mendojë në mënyrë të pavarur.
Në protestë, studenti merr nismën dhe pedagogu mund ta mbështesë.
Por raporti përmbyset, nëse pedagogu përpiqet ta përdorë protestën për synim politik të vetin.
Studenti ecën përpara, ndërsa pedagogu kërkon të përcaktojë drejtimin nga prapa.
Një metodë e çuditshme udhëheqjeje: studenti mban pankartën, pedagogu kërkon timonin!
- Kauza kërkon argumente, turma siguron dukjen!
Kërkesat studentore duan argumente, dokumente dhe përgjigje institucionale.
Por turma ofron diçka tjetër. Publikun.
Dhe publiku është tundim i madh për këdo që kërkon protagonizëm.
Pse të përgatitësh një argument, kur mund të mbash një fjalim? Pse të kërkosh takim me përgjegjësit, kur mund të japësh intervistë?
Pedagogu oportunist ka zbuluar një formulë të re akademike.
Sa më shumë studentë në shesh, aq më i madh auditori personal!
- Kërkesat studentore nuk janë program politik!
Studentët mund të kërkojnë kushte më të mira studimi, cilësi mësimdhënieje dhe transparencë.
Pedagogët kanë të drejtë t’i mbështesin. Kanë gjithashtu të drejtë të mbajnë qëndrime politike.
Por këto nuk janë e njëjta gjë.
Problemi lind kur qëndrimi personal paraqitet si kërkesë e studentëve.
Studenti thotë: «Dua zgjidhjen e problemit tim!»
Oportunisti përgjigjet: «Patjetër! Por, fillimisht, duhet të zgjidhim problemin tim politik!»
Dhe studenti rrezikon të humbasë kërkesën e vet në programin e dikujt tjetër.
- Solidariteti nuk provohet me pjesëmarrje!
Të marrësh pjesë në protestë është e lehtë. Të mbështesësh kërkesat deri në zgjidhjen e tyre kërkon punë.
Pedagogu solidar ndihmon studentët të argumentojnë, të dokumentojnë dhe të ndjekin kërkesat.
Oportunisti mund të mjaftohet me një deklaratë, një fotografi dhe një postim.
Madje mund të ndodhë mrekullia. Pedagogu të jetë i pranishëm në çdo fotografi të protestës, por në asnjë takim ku diskutohen zgjidhjet!
Solidariteti i tij fillon me ndezjen e kamerës dhe përfundon me fikjen e saj.
- Nga katedra te mikrofoni!
Autoriteti akademik fitohet përmes dijes, kërkimit shkencor dhe integritetit profesional.
Mikrofoni ofron diçka tjetër: vëmendjen e çastit.
Pedagogu mund të jetë shkencëtar i respektuar dhe qytetar politikisht aktiv. Por grada shkencore nuk e bën automatikisht të drejtë çdo qëndrim politik.
Në satirën tonë, oportunisti ka shpikur një disiplinë të re universitare: shndërrimin e protestës në kapital politik.
Pa laborator, pa kërkim shkencor, pa disertacion.
Mjafton një mikrofon dhe një turmë në sfond!
- Po sikur dikujt t’i leverdisë konflikti?
Për studentin, zgjidhja e kërkesave është sukses.
Për oportunistin, përfundimi i protestës mund të nënkuptojë mbylljen e skenës.
Prandaj lind paradoksi: studenti dëshiron përgjigje, ndërsa dikush tjetër mund të dëshirojë që përgjigjja të vonojë.
Natyrisht, kundërshtimi i një zgjidhjeje të pamjaftueshme është legjitim.
Por kur konflikti bëhet më i vlefshëm se zgjidhja, duhet pyetur: Kujt po i shërben protesta?
- E drejta për të protestuar nuk është pronësi mbi protestën!
Pedagogu është qytetar dhe ka të drejtë të protestojë, të kritikojë qeverinë apo të mbështesë një forcë politike.
Por kjo nuk i jep të drejtën të flasë në emër të studentëve pa autorizimin e tyre.
Studentët nuk janë pronë politike e askujt.
Nëse pedagogu dëshiron të bëjë politikë, le ta bëjë hapur, në emrin e vet.
Përse duhet të marrë hua pankartën e studentit?
Apo pankarta studentore paska fituar vlerën e një diplome të re politike?
- Kur bishti kërkon të bëhet kokë!
Studentët janë në ballë sepse protesta është e tyre.
Pas tyre ecin pedagogë që mund t’i mbështesin sinqerisht.
Por mund të ketë edhe ndonjë që sheh përtej kërkesave studentore: drejt një tribune, një funksioni apo një përfitimi politik.
Atëherë ndodh një dukuri e rrallë: bishti kërkon të bëhet kokë!
Studentët mbajnë pankartat, ndërsa dikush tjetër mund të shpresojë të mbledhë përfitimet.
Epilogu
Kur protesta të përfundojë, studentët do të kthehen në auditorë, te librat, provimet dhe përgjegjësitë e tyre.
Po disa pedagogë?
A do të kthehen te katedra, apo do të kërkojnë një podium tjetër?
Sepse një gjë është të ecësh pas studentëve për t’i mbështetur.
Krejt tjetër është të ecësh pas tyre duke shpresuar të përfitosh politikisht.
Por kujdes: në politikë, edhe bishti mund të ëndërrojë të bëhet kokë!
Tiranë, më 23/10/2026