Lehtësia me të cilën Donald Trump ka bërë deklarata kontradiktore për vite me radhë, duke luajtur me “fakte alternative” – fjalime që i bënë qeveritë në mbarë botën të tundnin kokën, duke shkaktuar komente që variojnë nga habia në sarkazëm – tani, në kohë lufte, po bëhet një burim shqetësimi dhe alarmi për shumë kryeqytete: ato të vendeve të cilave presidenti amerikan u bëri thirrje të dërgojnë njësi ushtarake për të mbrojtur anijet në Ngushticën e Hormuzit nga iranianët. Ai tha “Shtetet e Bashkuara të Amerikës e kanë mposhtur dhe shkatërruar Iranin, por vendet e botës që marrin naftë përmes Ngushticës së Hormuzit duhet të kujdesen për atë kalim”.
E gjithë kjo vjen vetëm disa ditë pas komenteve shpërfillëse të Trump në lidhje me ofertën e Britanisë së Madhe për të dërguar dy transportues aeroplanësh në Lindjen e Mesme. “Nuk kemi më nevojë për to, nuk duam që njerëzit të bashkohen me luftën kur ne e kemi fituar tashmë”, tha në lidhje me të .
Dhe kjo pavarësisht njoftimeve të përsëritura të presidentit se ai ka “shkatërruar 100 përqind të aftësisë ushtarake të Iranit”.
Shtëpia e Bardhë duket se është e shqetësuar kryesisht për ndikimin mediatik të fjalëve të saj, kryesisht përbrenda vendit.
Prandaj edhe përpjekjet vizuale për ta portretizuar luftën si një lojë gjigante video.
Ky trend i rrezikshëm është denoncuar edhe nga Kryepeshkopi i Çikagos, Kardinali Cupich, i cili e quajti atë “të neveritshme” dhe “një dështim të thellë moral”.
Rrjetet televizive si CNN, të cilat kanë transmetuar gjerësisht “lojërat” e Shtëpisë së Bardhë për luftën, duke përfshirë kryqëzime me lojëra video si Call of Duty dhe klipe nga filma për luftëtarë heroikë (Braveheart, Iron Man, Top Gun, Gladiator), kanë marrë lëvdata nga komunikuesit e presidentit edhe kur qëllimi i tyre ishte të denonconin këto mesazhe.
Mund të duket e çuditshme, por me sa duket ajo që një zëdhënës i quajti “videot tona më spektakolare” po i shërbejnë Trump, në një moment të vështirë, në mes të luftës, për të përcjellë mesazhe force, duke kërkuar të forcojnë imazhin e një udhëheqësi gjithmonë të gatshëm për të goditur fort.
Por, ndërkohë, presidenti duket se po endet në errësirë në një nivel strategjik.
Apo po fillon të përgatitet për një konflikt që mund të zgjasë shumë, edhe pse vazhdon të thotë se dorëzimi i Teheranit është i afërt?
Është e vështirë të shpjegohet ndryshe apeli drejtuar pesë vendeve – Kinës, Japonisë, Koresë së Jugut, Britanisë së Madhe dhe Francës, si dhe kombeve të tjera “të gatshme” – për të vendosur anije në zonën e Gjirit: përgatitja e njësive dhe transferimi i tyre nga Lindja e Largët do të zgjaste me javë.
Dhe çfarë do të bënin fregatat dhe kryqëzorët, duke pasur parasysh se vetë Trump pranon se, me forcat detare dhe ajrore të Iranit të shteruara, Pasdaranët janë ende në gjendje të godasin me dronë, anije të vogla dhe mina të shpërndara në det?
Nëse ka diçka ky është sinjali politik: një përpjekje për të përfshirë Kinën në një aksion “policimi të deteve”.
Ndaj të cilës Pekini, i cili për momentin vazhdon të marrë naftë iraniane, ka shumë të ngjarë të përgjigjet negativisht.
Një hap tjetër sugjeron që Shtëpia e Bardhë, pasi ka rënë në kurthin e Hormuzit pavarësisht paralajmërimeve nga gjeneralët e Pentagonit (paralajmërime të përsëritura vazhdimisht nga Kryetari i Shtabit të Përbashkët, Gjenerali Dan Caine, por të injoruara nga presidenti), po e njeh ngadalë perspektivën e një konflikti të zgjatur të rraskapitjes: urdhri ekzekutiv, i nënshkruar të premten në mbrëmje nga Trump, zgjeron fushëveprimin e Aktit të Prodhimit të Mbrojtjes, një ligj që lejon militarizimin e industrive civile në kohë lufte.
Sipas faqes së internetit Axios, qëllimi është të riaktivizohet prodhimi në disa platforma nafte në brigjet e Kalifornisë.
Edhe këtu, koha është e gjatë dhe, edhe një herë, një operacion që duket më shumë si një manovër politike (një mosmarrëveshje me guvernatorin demokrat të Kalifornisë, Gavin Newsom) sesa një kontribut i konsiderueshëm në emergjencën energjitike: edhe nëse riaktivizohen shpejt, puset në det të hapur mund të prodhojnë 45 mijë deri në 55 mijë fuçi naftë në ditë (me mundësinë e arritjes deri në 60 mijë deri në vitin 2030): vetëm 0.05% e asaj që mungon në tregje çdo ditë – 20 milionë fuçi naftë bruto – për shkak të mbylljes së Hormuzit.
