Opinion i Nathalie Tocci, La Stampa – përshtatur në shqip
Është shumë vonë për të folur për “katastrofë humanitare” apo për “vuajtje të tmerrshme” në Gaza.
Thirrja e liderëve perëndimorë, si Kaja Kallas, Keir Starmer, David Lammy apo Emmanuel Macron, mund të kishin pasur peshë një vit më parë. Sot, ato janë vetëm fjalë boshe mbi rrënojat e një tragjedie.
Koha e kritikave ka kaluar.
Po ashtu, edhe ajo e gjesteve simbolike si njohja e shtetit palestinez. Ajo që po ndodh në Gaza nuk mund të quhet më vetëm krizë. Janë krime lufte, krime kundër njerëzimit dhe sipas Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, që në dhjetor 2023, ekziston një rrezik i besueshëm i gjenocidit.
Kjo akuzë e rëndë nuk është e lehtë për t’u provuar. Por qëllimi i një gjenocidi, shkatërrimi i një populli, në rastin e Gazës po bëhet gjithnjë e më i dukshëm, ndërsa ministrat izraelitë flasin pa filtra për qëllimet e tyre dhe çdo ditë kalon me më shumë viktima civile.
Një pyetje e rëndë ngrihet: si është e mundur që populli që përjetoi Holokaustin po kryen sot krime të ngjashme? Nuk mund të fajësohet vetëm qeveria e Netanyahu-t. Edhe opinioni publik izraelit, me qasje të lirë në informacion, zgjedh të mos flasë.
Një tjetër pyetje shqetësuese godet Perëndimin: pse ka dy standarde për Ukrainën dhe Gazën? Pse nuk ka sanksione ndaj Izraelit, pse nuk pezullohet trajtimi preferencial nga BE, pse mbetet në fuqi bashkëpunimi ushtarak?
Janë shumë “pse” pa përgjigje. Ajo që mbetet është ndjesia e turpit kolektiv, e hipokrizisë, dhe e heshtjes bashkëfajtore.
