Kur Benjamin Netanyahu, kryeministri izraelit, udhëhoqi vendin drejt një fitoreje ushtarake kundër Iranit në qershor, si aleatët ashtu edhe rivalët e tij e paraqitën atë si arritjen e tij më të madhe. I mbushur me vetëbesim dhe autoritet të sapo fituar, z. Netanyahu dukej më në fund se kishte fituar kapitalin politik që i nevojitej për të kapërcyer kundërshtimin nga aleatët e tij të ekstremit të djathtë në qeveri, për të arritur një armëpushim në Gaza.
Gjashtë javë më vonë, kryeministri e ka shpërdoruar atë moment. Bisedimet mes Hamasit dhe Izraelit janë, një herë tjetër, në ngërç. Izraeli po shtyn tani për një marrëveshje për të përfunduar luftën menjëherë, në vend që ta bëjë me faza. Por, ashtu si Hamasi, edhe z. Netanyahu ka refuzuar të bëjë kompromiset e nevojshme që një marrëveshje e tillë të funksionojë, dhe krediti që ai grumbulloi në qershor është zhdukur, si brenda vendit ashtu edhe jashtë tij.
Dënimi ndërkombëtar për urinë në rritje në Gaza, të cilën agjencitë e ndihmës dhe shumë qeveri të huaja e kanë fajësuar kryesisht mbi bllokadën 11-javore të Izraelit mbi territorin këtë vit, është në kulmin e tij. Pjesërisht për të protestuar përgjegjësinë e Izraelit për këtë situatë, disa aleatë të hershëm të Izraelit janë zotuar se do të njohin një shtet palestinez në të ardhmen e afërt.
Kundërshtimi i brendshëm ndaj luftës në Gaza është në nivelin më të lartë ndonjëherë, dhe po rriten thirrjet që pengjet e mbetura të mbajtura nga Hamasi të kthehen përmes një marrëveshjeje diplomatike. Aftësia e Izraelit për të vazhduar luftën, mes lodhjes në rritje të rezervistëve të ushtrisë, po vihet gjithnjë e më shumë në dyshim. Pas një rritjeje të rasteve të vetëvrasjes tek ushtarët rezervistë, ushtria ka ngritur një komision për të hetuar se si të mbështesë më mirë ata që largohen nga shërbimi.
“Izraeli ndodhet në pozitën më të vështirë që ka qenë në çdo moment të luftës,” tha Michael Koplow, një analist në Israel Policy Forum, një grup kërkimor me bazë në Nju Jork.
“Po përballet me një krizë shoqërore për shkak të vazhdimit të luftës dhe fatit të pengjeve, një krizë ushtarake për shkak të mungesës së objektivave të qarta dhe lodhjes së rezervistëve, një krizë diplomatike për shkak të aleatëve të ngushtë europianë që po rreshtohen për të njohur njëanshmërisht shtetin palestinez, dhe një krizë ekzistenciale për shkak të erozionit të pozicionit të saj në SHBA,” tha z. Koplow.
Zvarritja e konfliktit në Gaza reflekton gjithashtu dështimin e Presidentit Trump për të kapitalizuar ndikimin që fitoi gjatë luftës me Iranin. Duke iu bashkuar sulmeve të Netanyahut, Trump i dha Izraelit një fitore simbolike. Në atë kohë, analistët prisnin që ai të kërkonte nga Netanyahu që ta kthente nderin duke i dhënë fund luftës në Gaza.
“Ai kishte gjithë ndikimin e botës për t’i thënë Netanyahut: ‘Tani duhet ta përfundojmë këtë,’” tha Daniel B. Shapiro, një anëtar i Atlantic Council, një grup kërkimor me bazë në Uashington, dhe një ish-ambasador amerikan në Izrael.
“Në vend të kësaj, Netanyahu duket se e bindi Trump-in t’i jepte më shumë kohë,” tha z. Shapiro. “Tani, gjërat thjesht po zvarriten dhe zvarriten.”
Patrick Kingsley është shefi i zyrës së New York Times në Jeruzalem, që drejton mbulimin e Izraelit, Gazës dhe Bregut Perëndimor. /New York Times/