Spiropali zbulon edhe një herë formulën e re të moralit politik: historia gjykohet sipas asaj se kush e tregon.
Për Ratko Mladiçin ka të drejtë të flasë me tone të forta për drejtësinë, ndërsa për çështjen në Hagë na kujton se “ende nuk është shqiptuar vendimi i parë”.
Pra, kur bëhet fjalë për kundërshtarin, aktgjykimi është moral dhe politik që në ditën e parë. Kur bëhet fjalë për të tjerët, duhet të presim drejtësinë.
Dhe pastaj vjen pjesa më interesante: ligjërata për “autoritetin moral” të Serbisë, e shoqëruar me një moralizim që duket sikur drejtësia ndërkombëtare është bërë rubrikë politike, ku secili zgjedh sipas interesit se kur është koha për të dënuar dhe kur për të pritur.
Në fund, një pyetje e thjeshtë: a vlen i njëjti standard për të gjithë, apo drejtësia ndryshon sipas flamurit dhe personazhit që po komentojmë?
“Serbia zyrtare nuk ka autoritet moral, as juridik, të na japë leksione për drejtësinë. Nuk mund ta kthesh një të dënuar për gjenocid në shenjtor kombëtar dhe, në të njëjtën frymë, të kërkosh dënimin e njerëzve ndaj të cilëve ende nuk është shqiptuar vendimi i parë”, shprehet ajo.
“Dje Beogradi u shndërrua në vend pelegrinazhi për të nderuar një turp dhe krim me përmasa rrëqethëse.
Mijëra njerëz, ministra, ushtarakë dhe klerikë u mblodhën për ta përcjellë si hero kriminelin Ratko Mladiç. Trupi iu soll me aeroplan qeveritar, arkivoli iu mbulua me flamuj, nderimet ushtarake iu kushtuan një të dënuari me burgim të përjetshëm për gjenocid, krime kundër njerëzimit dhe krime lufte.
Mladiçi nuk ishte viktimë e asnjë padrejtësie. Ishte organizatori i gjenocidit në Srebrenicë dhe i rrethimit të Sarajevës. Ai u fsheh për gjashtëmbëdhjetë vjet nga drejtësia. Serbia “e gjeti” vetëm pasi nuk mundi ta fshihte më, ndërsa sot po e varros si të ishte ajo viktima dhe jo mijëra njerëzit që mbetën në varre pa emër, për shkak të saj.
Pas tetë ditësh, në Hagë do të shpallet aktgjykimi i shkallës së parë ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit. Ata nuk u fshehën nga drejtësia, nuk u arrestuan pas gjashtëmbëdhjetë vjetësh arrati dhe nuk po gjykohen për gjenocid.
Serbia zyrtare nuk ka autoritet moral, as juridik, të na japë leksione për drejtësinë. Nuk mund ta kthesh një të dënuar për gjenocid në shenjtor kombëtar dhe, në të njëjtën frymë, të kërkosh dënimin e njerëzve ndaj të cilëve ende nuk është shqiptuar vendimi i parë.
Një shoqëri nuk gjykohet vetëm nga kriminelët që ka prodhuar. Gjykimi i saj i vërtetë fillon kur faktet janë provuar dhe ajo duhet të vendosë nëse do vajtojë viktimat apo do adhurojë vrasësit.
Serbia dje e bëri zgjedhjen e saj. Ajo nuk varrosi vetëm Ratko Mladiçin. Varrosi edhe turpin e vet duke nderuar krimet”, shprehet ajo.