Vdekja e Michael Beck po kthehet në një rast historik që mund të konfirmojë ekzistencën e armëve neurologjike, të cilat deri më tani konsideroheshin pjesë e teorive konspirative ose dosjeve sekrete të spiunazhit.
Beck, një ish-agjent i inteligjencës amerikane, ndërroi jetë fundjavën e kaluar duke u bërë potencialisht viktima e parë e njohur e “Sindromës së Havanës”.
Historia e tij nisi në vitin 1996, kur gjatë një misioni në një shtet armik, ai dhe një koleg i tij u zgjuan me një ndjesi të fortë trullosjeje dhe pamundësi për të vepruar, simptoma që u zhdukën shpejt por lanë pas pasoja fatale.
Një dekadë më vonë, Beck u diagnostikua me Parkinson në moshën 45-vjeçare, ndërsa kolegu i tij vdiq pak kohë pasi humbi aftësinë për të ecur.
Një raport top-sekret zbuloi më vonë se vendi ku ata kishin shërbyer kishte zhvilluar një sistem me mikrovalë të fuqishme, i aftë për të gjymtuar ose vrarë kundërshtarët përmes energjisë së drejtuar, duke i bërë viktimat të vuanin nga paraliza dhe marramendja e vazhdueshme.
Dyshimet për ekzistencën e këtyre armëve përforcohen edhe nga dëshmi të vjetra që tregojnë se ish-teknikë të KGB-së u kishin ofruar shërbimeve sekrete pajisje të ngjashme, të fshehura në valixhe të thjeshta, që lëshonin rreze të padukshme për të neutralizuar njerëzit në distancë të shkurtër.
Edhe pse qeveria amerikane ka qenë hezituese për ta njohur zyrtarisht këtë lidhje, zbulimet e fundit tregojnë se Departamenti i Sigurisë Kombëtare ka blerë së fundmi një pajisje që prodhon të njëjtat efekte, e cila mund të mbahet në një çantë shpine dhe përmban pjesë të prodhuara në Rusi.
Vdekja e Beck shënon kështu kalimin e një kufiri të ri dhe të frikshëm në teknologjinë e luftës, ku armët e padukshme neurologjike mund të vrasin në heshtje çdo objektiv të përzgjedhur.
