Këmbëngulja e Partia Demokratike për ta trajtuar drejtësinë si një çështje presioni ditor politik po merr trajtat e një absurdi institucional. Sot, për të disatën herë, përfaqësuesit e PD-së në Këshillin e Imuniteteve dhe Mandateve kanë depozituar një tjetër kërkesë për t’u mbledhur nesër, me të njëjtin objektiv: “hapjen e rrugës për arrestimin” e zv.kryeministres dhe ministres së Infrastrukturës dhe Energjisë, Belinda Balluku.
Kjo nuk është më as këmbëngulje politike dhe as vigjilencë opozitare. Është insistim për të shtyrë Parlamentin të luajë rolin e prokurorit dhe të gjykatës, duke shpërfillur rregullat bazë të shtetit të së drejtës. Këshilli i Imuniteteve nuk arreston, nuk heton dhe nuk vlerëson prova. Ai reagon vetëm ndaj kërkesave të ardhura nga organet e drejtësisë. Pa to, çdo mbledhje është thjesht një skenë politike pa asnjë efekt juridik.
Edhe argumenti i përdorur nga PD, se shtyrja e mbledhjes i jep mundësi ministres të prishë prova apo të intimidojë dëshmitarë, nuk qëndron as ligjërisht dhe as logjikisht. Nëse ekziston rrezik real, ligji i jep prokurorisë të gjitha instrumentet për të vepruar menjëherë. Asnjë ministër nuk ka imunitet ndaj sekuestrimeve, hetimeve apo masave të tjera procedurale. Arrestimi nuk është mjet parandalues politik, por akt ekstrem juridik, që vjen vetëm pasi plotësohen kushte të qarta ligjore.
Mazhoranca, ndërkohë, ka deklaruar se do të presë vendimin e Gjykata Kushtetuese, një qëndrim që PD përpiqet ta paraqesë si mbrojtje politike, por që në fakt është respektim i rendit kushtetues. Çdo veprim i nxituar përpara këtij vendimi jo vetëm që rrezikon të jetë i pavlefshëm, por krijon një precedent të rrezikshëm: që shumica e radhës, nën presionin e opozitës, të anashkalojë Kushtetutën për të kënaqur zhurmën e momentit.
Ajo që e bën edhe më problematike këtë histori është kontradikta flagrante e vetë PD-së. E njëjta forcë politike që për vite me radhë ka folur për pavarësinë e drejtësisë dhe mosndërhyrjen e politikës, sot kërkon me ngulm që Parlamenti të prodhojë pasoja penale përmes votës dhe presionit. Sot kërkojnë mbledhje, nesër kërkojnë arrestime, pasnesër ndoshta dënime – të gjitha jashtë sallave të gjykatave.
Në fund, kjo nuk është betejë për drejtësi. Është një strategji e konsumuar politike, që synon të krijojë perceptim fajësie përmes zhurmës dhe përsëritjes. Kërkesa e sotme për t’u mbledhur nesër nuk e afron drejtësinë asnjë hap më pranë. Thjesht e ekspozon edhe më shumë konfuzionin e një opozite që, në mungesë faktesh dhe vendimesh, po tenton ta zëvendësojë ligjin me insistim.