Vendimi i Erion Veliajt për shkarkimin e Anuela Ristanit nuk është interesant vetëm për emrin që largohet. Është interesant për atë që pretendon se ka ndodhur brenda Bashkisë më të madhe në vend.
Sepse, nëse arsyetimi i Veliajt merret seriozisht, pyetja nuk është më nëse kryetari i Bashkisë është përplasur me një vartëse. Pyetja është shumë më e rëndë: Kush e ka drejtuar realisht Tiranën gjatë kësaj kohe?
Veliaj vijon të jetë juridikisht kryetar i Bashkisë së Tiranës. Anuela Ristani nuk ishte zgjedhur për ta zëvendësuar atë. Kompetencat për drejtimin e Bashkisë i kishte marrë me delegim. Por në urdhrin e tij, Veliaj përshkruan diçka që shkon shumë përtej një marrëdhënieje të prishur pune.
Ai flet për mungesë sistematike informacioni dhe koordinimi, moszbatim të udhëzimeve të tij dhe një shkëputje progresive të administratës nga kryetari që vazhdonte të mbante mandatin. Nëse kjo është e vërtetë, atëherë kemi një problem që nuk zgjidhet me shkarkimin e një zyrtareje. Sepse delegimi nuk është transferim pushteti. Dhe një administratë nuk mund të vendosë vetë se kur kryetari që i ka deleguar kompetencat vazhdon të jetë autoritet dhe kur nuk është më.
Prandaj sot duhet bërë një pyetje që deri dje pothuajse askush nuk e bëri: Kush i ka marrë vendimet në Bashkinë e Tiranës dhe në emër të kujt? Kush ka dhënë udhëzimet? Kush ka vendosur prioritetet? Kujt i ka raportuar administrata? Dhe nëse kryetari i zgjedhur pretendon se urdhrat e tij nuk zbatoheshin, kush kishte autoritetin për të vendosur që ato të mos zbatoheshin?
Kjo është arsyeja pse historia nuk mund të reduktohet te një tjetër episod i marrëdhënies Rama–Veliaj. Nëse ekziston një konflikt politik, ai është vetëm një pjesë e historisë. Pjesa tjetër është shumë më konkrete: pushteti mbi kryeqytetin.
Sepse Tirana nuk është një zyrë partie dhe Bashkia nuk është një pronë që ndryshon administrator sipas ekuilibrave politikë të ditës. Ajo administron buxhetin më të madh vendor në Shqipëri, kontrata, leje, prona, investime dhe shërbime që prekin qindra mijëra qytetarë.
Dhe për këtë arsye vendimi i Veliajt nuk duhet të mbyllë historinë. Duhet ta hapë atë. Nëse pretendimet e tij janë të sakta, duhet të bëhet transparente se si është drejtuar Bashkia gjatë kësaj periudhe, cilat vendime janë marrë dhe mbi çfarë autoriteti.
Sepse sot nuk mjafton të dimë kush u shkarkua. Duhet të dimë kush kishte marrë pushtetin.