Nga Ylli Pata
Me dështimin e objektivit të djegies së Tiranës, dy komponentët kryesorë politikë të opozitës; PD-ja e Berishës dhe Lëvizja e Bashkë e Arlind Qorit po vijojnë të thërrasin protesta periodike, kryesisht fundjavave, në një garë frenetike për ta kthyer protestën në një aksion politik permanent. i cili synon që të jetë një motor politik për zgjedhjet vendore, ku gjithnjë e më shumë po tentohet të përdoret koncepti i “kandidatit të protestës”, si një zgjidhje që të shitet natyrshëm si logjika e masës, e njerëzve që kanë qenë apo dalin në shesh që prej qershorit.
Në fakt e gjitha është një iluzion, një koncept që nuk mbështetet realisht në analizën e ngjarjeve, të protestës vetë, vijimësisë së saj, degradimin në zjarr e dhunë, e më pas në këtë protestim me rotacion sipas një kalendari të ardhjeve nga Europa, Kosova apo Maqedonia e Veriut, në varësi të fondeve që alokohen aty këtu.
Një gjë që tashmë mund të thuhet qartësisht është se Revolucioni i Flamingove nuk ka prodhuar një lëvizje politike, nuk ka sjellë një frymë kohezionale që të sjellë një pamflet politik si një zë i përgjithshëm.
Protesta apo i ashtuquajtur revolucion i flamingove, nuk lindi si një organizim i brendshëm, por si një operacion i jashtëm më shumë marketing që u përkrah nga lobet radikale të demokratëve amerikanë dhe e majta europiane, Islami politik, i sponsorizuar qartësisht nga ato organizata që kanë lidhje direkte me Vëllazërinë Muslimane.
Vendimi i Gjykatës Egjiptiane për të sanksionuar ndërmjet të tjerave 3 shoqata: një në Tiranë, një në Prishtinë e një në Shkup, të cilët janë të lidhura me politikën e kanë qenë aktive në revolucionin e flamingove, është një tjetër fakt shtesë e kësaj panorame.
Revolucioni apo protesta, ta quajmë si të duash, natyrisht që nuk mund të zhvillohej pa aktorë vendas, pa pjesëmarrës dhe grupe që do të dilnin të merrnin përsipër autorësinë e saj.
Por këto aktorë, nuk e patën asnjë ditë pavarësinë që të artikulohen politikisht, të promovohen politikisht, të ofrohen si një zgjidhje politike, si alternative e një ndryshimi politik.
Ata kishin leje vetëm për një gjë; të rrëzojmë Edi Ramën, kaq. Ku detajet dhe udhëzimet e këtij operacioni u vinte si template i gatshëm sipas fazave të revolucionin që gatuhej diku tjetër, në disa qendra sipas interesave të caktuara. E ku shpërndahej edhe propaganda hibride në rrjete sociale sipas një logjike po të shpërndarë; diku sulmohej Jaredi e Ivanka, diku Izraeli, diku përmendej revolucioni, po jo ndryshimi, jo logjika e një proteste që mund të kthehet në një Agora, një Kuvend politik sindërtimi.
Pasi operacioni ishte diçka tjetër; një deus ex machina me qëllim rrëzimi e jo ndërtimi. Mos arritja e këtij objektivi, ka sjellë pikëpyetjet, apo mundësitë e aktivizimit të skenareve rezervë, të cilët, dukshëm ose kanë qenë të munguar ose janë improvizuar.
Ndaj është krejt absurd kërkimi i një përfaqësie politike të protestës për zgjedhje lokale. Sepse nuk ka pasur një përfaqësi reale politike, ndaj emrat apo kandidatët nuk janë veçse fantazma, që vijnë nga një agjendë që synonte pikërisht një operacion tantazëm.