Ajo që ndodhi në Katar ishte një operacion që kalon edhe një kufi tjetër në luftën e pafundme që Izraeli po zhvillon kundër armiqve të tij dhe jo vetëm për rekordin e distancës nga bazat. Për herë të parë është sulmuar një vend që nuk është armiqësor dhe që është aleat i ngushtë i Shteteve të Bashkuara. Dhe për herë të parë sfida u zhvillua në një shtet të vogël, me mbrojtje ajrore të fuqishme dhe moderne, me dhjetëra avionë luftarakë Eurofighter dhe Rafale.
“Samiti i zjarrit” ishte një mision i planifikuar prej kohësh. Ai u aktivizua kur “ndjekësit” e shërbimit sekret izraelit Shin Bet morën konfirmimin se udhëheqësit e Hamasit në mërgim po mblidheshin në të njëjtin vend. Agjentët izraelitë arritën të depërtojnë në komunikimet e mbrojtura të Hamasit, gjë që nuk ishte aspak e lehtë: pas vrasjes së Ismail Haniyeh, kreut politik të Hamasit që u vra në Teheran më 31 korrik 2024, masat e sigurisë ishin rritur në maksimum. Por pasardhësit e tij mbështeteshin në mbrojtjen e Katarit, i cili ka një shërbim të zbulimit shumë të avancuar: gjatë sulmit u vra një punonjës i Ministrisë së Brendshme të Katarit dhe katër të tjerë u plagosën, të gjithë pjesë e eskortës që shoqëronte përfaqësuesit palestinezë.
Informacionet e përfituara përmes përgjimeve u verifikuan nga agjentë të infiltruar të Shin Bet në Katar: këta zakonisht rekrutohen jashtë Izraelit dhe shpesh përdoren gra për ndjekje në terren, për shkak të rrezikut të lartë. Vendndodhjet e mundshme të takimit u monitoruan me mikro-kamera të fshehura në zonë, dhe është e mundur që ekspertët kibernetikë izraelitë të kenë hakeruar sistemet e kontrollit të trafikut apo rrjetet e vëzhgimit urban, për të ndjekur lëvizjet e të kërkuarve. Edhe satelitët optikë ndihmuan nga hapësira: ata kanë “sy elektronikë” që kapin çdo detaj. Përdorimi i dronëve ishte më i vështirë, për shkak të rrjetit radarik ushtarak dhe të aeroportit ndërkombëtar, që mund t’i zbulonte. Megjithatë, prej kohësh dyshohet se Izraeli ka zhvilluar një “super-dron” të padukshëm të quajtur RA-1, i drejtuar nga inteligjenca artificiale për misione vëzhgimi pa lënë gjurmë.
Kur Shin Bet ishte i bindur se drejtuesit e Hamasit ishin mbledhur, u dha drita jeshile për ndërhyrjen e skuadrave elitare të Heyl Ha’Avir, forca ajrore izraelite “ekzekutuesit“. Sulmi kërkonte gati dy orë fluturim, ndaj duhej një koordinim i saktë midis lokalizimit të objektivave dhe veprimit të bombarduesve. Agjentët në terren dhanë konfirmimin final për pozicionin e objektivave dhe pastaj u dha urdhri për të goditur. Megjithatë, në këtë kohë të shkurtër, nuk përjashtohet mundësia që disa nga personat në shënjestër të kenë ikur: Hamasi thotë se udhëheqësit kanë mbijetuar, por nuk ka ende konfirmime të pavarura.
Në sulm thuhet se u përdorën dhjetë avionë. Formacioni përfshinte tre deri katër avionë cisternë, për të furnizuar me karburant skuadrën të paktën tri herë gjatë misionit. Një Gulfstream Oron ka koordinuar operacionin, duke dërguar të dhëna tek avionët luftarakë nga dronët dhe agjentët e fshehur në rrugët e Dohas përmes një lidhjeje të koduar satelitore. Oron ka edhe një aftësi tjetër: krijon një mburojë me impulse që maskon lëvizjet e sulmuesve, duke “verbëruar” radarët në mënyrë të përzgjedhur, pa ngritur dyshime tek mbrojtja ajrore.
Sipas raportimeve jozyrtare, faza përfundimtare iu besua pesë avionëve F-35I, avionë “të padukshëm”, që Izraeli i ka pajisur me teknologji edhe më të avancuar se ato të NATO-s. Mendohet se ata kanë përdorur bomba që rrëshqasin me sasi të kufizuar eksplozivi për të kufizuar dëmet dhe viktimat: fotot tregojnë shkatërrimin e një kati të vetëm, ai ku ndodhej salla e mbledhjeve, ndërsa makinat jashtë ndërtesës kanë mbetur të paprekura. Kjo saktësi tregon se bombat mund të jenë drejtuar me rreze lazer, sepse koordinatat GPS zakonisht targetojnë gjithë ndërtesën, jo një kat të vetëm.
Operacioni nga forcat ajrore është përshkruar si një “blitz” i kryer sipas manualit. Mbetet të kuptohet se sa të detajuara kanë qenë të dhënat që ka mbledhur Shin Bet.