Në jetën politike shqiptare, shpesh ndodh që ata që kanë më shumë për të fshehur, janë edhe ata që flasin më fort. Figura e Arben Ahmetajt është kthyer në një shembull domethënës të kësaj logjike të përmbysur: njeriu që për vite me radhë ka qenë në qendër të pushtetit, sot shfaqet si viktimë, ndërsa dje ishte arkitekt dhe përfitues i tij.
Ahmetaj, dikur një nga njerëzit më të fuqishëm të qeverisjes, mbajti poste kyçe që lidhen drejtpërdrejt me financat publike dhe vendimmarrjen ekonomike. Pikërisht aty ku transparenca duhet të ishte absolute, sot lindin pyetjet më të mëdha. Nga aferat e inceneratorëve te vendime të errëta financiare, hija e përgjegjësisë politike (dhe morale) e ndjek hap pas hapi.
Por në vend që të përballet me përgjegjësinë, Ahmetaj zgjedh strategjinë e vjetër: sulmin. Bërtet, akuzon, viktimizohet. Kjo është sjellja klasike e atij që kapet me dorë në kavanozin e mjaltit dhe përpiqet të shpërqendrojë vëmendjen. Sa më fort të bërtasë, aq më shumë shpreson të mbulojë zhurmën e fakteve.
Ironia është se shqiptarët e kanë parë këtë film edhe më parë. “Hajduti që bërtet ‘kapeni hajdutin’” nuk është më thjesht shprehje popullore, por realitet politik.
Kur dikush që ka qenë pjesë e çdo vendimi të rëndësishëm për vite me radhë sillet sot si i persekutuar, lind dyshimi i arsyeshëm: nga çfarë po përpiqet të shpëtojë?
Në fund të ditës, drejtësia nuk matet me deklarata televizive apo me statuse dramatike, por me fakte, dokumente dhe përgjegjësi. Dhe nëse Arben Ahmetaj ka vërtet pafajësi për të provuar, rruga është një: drejtësia, jo britmat.
Sepse historia na ka mësuar një gjë të thjeshtë: kush është i pastër, nuk ka nevojë të bërtasë.
