Nga Filip Çakuli
Besoj se protesta ia arriti qëllimit. Semaforët u shkulën, koshat u dogjën, bulevardi u bë për rikonstruksion dhe flamingot fluturuan drejt vendeve të nxehta. Edhe dyqanet u blinduan me hekura e llamarina. Tregtia e materialeve të ndërtimit duhet t’u jetë mirënjohëse revolucionarëve.
Shkulën gjithçka që u doli përpara, por nuk shkulën dot Ramën nga istikami.
Ky i fundit vuri disa karrige druri para zyrave, duke i ftuar në dialog. Revolucionarët ua vunë flakën. Pastaj vendosi ulëse guri. Këta ishin të armatosur me molotovë e fishekzjarrë, por harruan të merrnin edhe vare. Revolucioni mbeti në gjysmë të rrugës.
I bënë thirrje çdo ditë popullit t’u bashkohej, por populli është më i mënçur dhe pragmatist. Nuk ndjek dhunuesit…. Atëherë shpikën një demokraci të re: flisnin në megafon në emër të popullit. Si dikur, kur arrestonin njerëzit në mesnatë në emër të popullit, ndërsa populli flinte gjumë.
“Shqipëria kërkon revolucion!”, bërtisnin. Po kush ishte Shqipëria? Ata në shesh, apo ata në kafene që ndiqnin revolucionin me kafe e cigare?
Me sa duket, populli kishte deleguar përfaqësimin pa dijeninë e vet.
Dhe kështu, nga dhjetëra mijëra, revolucioni u katandis në kaposh me një thelë. Një revolucion që filloi kombëtar dhe përfundoi familjar.
Dhe imagjino protestat kombëtare dhe ndërkombëtare të opozitës, që përfundojnë me pak pjesëmarrës. Mirë ata nuk turpërohen me numrat e ndjekësve, po na vënë dhe ne në siklet, që presim dhe dëshirojmë një opozitë të fuqishme.
Nuk ma nxë goja t’i quaj studentë ata që zëvendësojnë argumentin me “Edi Rama të q… robtë”, “Rama legen”, “Rama në burg, Berisha në burg” dhe sharje të tjera rrugaçërore. U duket se janë njëherësh hetues, prokurorë, gjykatës dhe përmbarues.
Vendimin e kanë dhënë; mungon gjykimi. Madje, sipas parimit të tyre, në burg duhet të shkojnë të dy: Rama dhe Berisha. Për këtë të fundit, çuditërisht, revolucioni nuk ka gjetur ende zgjidhje. Se kryetari i opozitës don të privatizojë një “revolucion”, që zgjat prej muajsh, në mungesë të protestueve të vetë.
M’u kujtua një fjalë e urtë: atë nuk e qasnin në fshat, ai kërkonte të bijën e priftit.
Por do të ishte gabim të ngatërrohej protesta me vandalët. Qeverisja ka skandale pa hesap. Pagat, pensionet, çmimet dhe kushtet e jetesës janë arsye më se të mjaftueshme për të protestuar.
Një student duhet të mendojë për provimet, jo nëse do t’i dalin paratë për qiranë dhe ushqimin. Ndërsa pensionisti duhet të jetojë me pensionin, jo të bëjë llogaritë se cilin ilaç të lërë pa blerë. Ka humbur dhe shpresa, se mund të rregullohet gjendja. Se humbja e iluzionëve, është normale, humbja e shpresës, është tragjike
Qeveria duhet t’i dëgjojë. Pavarësisht përpjekjeve për të ndrequr disa gjëra, për të bërë dialog për kërkesat e tyre. Të jemi realistë, qeveria nuk mund të zgjidhë gjithë problemet, veç të sajat dhe ato të mbartura nga qeverisjet e mëparshme.
Ka shpikur “pasqyrën” , si Pizarro përballë Atahualpës të inkasve, duke menduar se mjafton të tregosh “pasqyrën” për reflektim.
Nga ana tjetër, opozita duhet të kuptojë se revolucioni nuk bëhet duke djegur koshat, as duke u betuar se përfaqëson popullin. Nëse populli nuk të ndjek, nuk mund ta marrësh peng dhe ta nxjerrësh me detyrim në shesh.
Kur padrejtësia bëhet ligj, rezistenca bëhet detyrë, ka thënë një prrdident amerikan. Por rezistenca nuk është të shkulësh semaforin, të djegësh koshin apo t’i vësh flakën karriges së dialogut. Nuk mund të kërkosh një shtet më të mirë duke shkatërruar qytetin ku jeton.
Në fund, bilanci i revolucionit është mbresëlënës: semaforë të shkulur, kosha të djegur, biznese të blinduara, karrige të karbonizuara dhe flamingo në emigrim. Pëgjegjësia për dhunën është individuale, se siç shkruante Volteri, asnjë flokë bore në një ortek, nuk ndjen se ka përgjegjësi.
Karrigën e Ramës nuk e dogjën ende. Po me vandalizma dhe molotovë, nga të rinjë dhe paramilitarë të opozitës, nuk mund të largosh një qeveri legjitime.
Me kaq shumë dëme dhe kaq pak rezultat, ndoshta duhej të kërkonin dëmshpërblim nga revolucioni.