Nga Thoma Gëllçi
Ilir Vrenozi, militant i vjetër i Partisë Demokratike dhe një nga personazhet më të njohura të Facebook-ut shqiptar, ka publikuar një video në të cilën, me gjuhën e tij të zakonshme, pa shumë kujdes për fjalorin dhe pa pretendimin më të vogël për të bërë analiza politike, ngre një problem që drejtuesit e PD-së nuk kanë shumë dëshirë ta diskutojnë.
Vrenozi është i zemëruar. Por zemërimi i tij nuk drejtohet kundër studentëve, as kundër Adriatik Qorit, të cilin e përmend disa herë. Ai është i zemëruar me partinë e vet, e cila, në vend që të organizojë një protestë të sajën, përpiqet të bëhet pjesë e protestës së studentëve. Dhe jo e një proteste dosido, por e një proteste ku dëgjohet thirrja: “Rama në burg, Berisha në burg!”.
Këtu fillon edhe komedia politike. Partia Demokratike kërkon t’u bashkohet njerëzve që kërkojnë burgosjen e kryetarit të saj. Dhe kur këta njerëz nuk e pranojnë, drejtuesit demokratë zemërohen. Sipas tyre, studentët kanë të drejtë të protestojnë kundër Edi Ramës, por duhet të marrin leje nga Sali Berisha për mënyrën se si do ta bëjnë këtë.
Vrenozi, ndryshe nga shumë prej drejtuesve të partisë së tij, e kupton fare mirë absurditetin. Ai shtron një pyetje elementare: përse Partia Demokratike, me deputetë, organizata, struktura dhe qindra mijëra votues, nuk organizon protestën e vet? Përse duhet të shkojë pas studentëve që nuk e kanë ftuar dhe që, për më tepër, nuk duan ta kenë as në krye dhe as në mes të tyre?
Ne fakt drejtuesit e PD-së nuk besojnë vertet se çdo qytetar që është kundër Edi Ramës është mbështetës i Sali Berishës. Ata e dinë shumë mirë se nuk janë më në gjendje të frymëzojnë askënd. Ata s’kanë shpresë as për vete dhe jo më t’u japin shpresë atyre qindra mijëra demokratëve që vazhdojnë të besojnë te partia e tyre.
Grupi drejtues i PD-së, i mbledhur prej vitesh rreth Sali Berishës, sillet si pronar i ideve dhe shpresave të demokratëve të thjeshtë. Njerëz si Ilir Vrenozi kanë mbështetur Partinë Demokratike sepse kanë besuar se ajo mund të ndryshonte Shqipërinë. Ndërsa drejtuesit e tyre duket se janë mësuar me një realitet tjetër: ndryshimi është jo i domosdoshëm, për sa kohë ata vetë janë mirë.
Janë deputetë, kanë poste, ndikim dhe privilegje. Dhe shumë prej tyre marrëdhëniet me pushtetin dhe favoret që sigurohen prej tij nuk i kanë të këqia. Opozita e Sali Berishës nuk është më një mjet për të ndryshuar pushtetin, por një profesion që mund ushtrohet deri në vdekje. Madje, ndoshta disa mezi presin të hapet ndonjë vend kryeinspektori, që Edi Rama t’i emërojë edhe ata, si Dash Sula.
Rinia shqiptare nuk po kërkojn thjesht zëvendësimin e Edi Ramës. Ata kërkojnë fundin e një klase politike që ka dominuar vendin për 35 vjet. Sali Berisha thjeshte mund të sherbejë si gogol në duart e Edi Ramës për të trembur votuesit, dhe për asgjë tjetër.
E gjithë shpresa është që në PD të ketë sa më shumë njerëz si Ilir Vrenozi, që guxojnë të mendojnë edhe pa marrë leje nga kryetari. Se po vazhdoi kështu, Berisha jo vetëm nuk do të dalë në pension, por rrezikon të jetë edhe i fundit që do t’ia fikë dritat selisë së PD-së. Me kusht që deri atëherë të mos jetë emëruar edhe ai, kryeinspektor nga Edi Rama.