Nga Alba Malltezi
Kushedi pse njerëzimi, që në kohë të kohëve, ka dëshiruar përherë të gjejë rrugët drejt paqes dhe harmonisë? Priftërinj, hoxhallarë, poetë, shkrimtarë, artistë i kanë provuar dhe propozuar të gjitha format, dhe rrugët, të çojnë në pak fjalë: dashuri, dije, besim. Askush nuk propozoi pushtetin apo pasurinë si një rrugë që të çon drejt paqes dhe harmonisë së brendshme e si rrjedhojë, edhe të jashtme. E megjithatë shumë prej nesh shkojnë symbyllurazi drejt këtyre të fundit me çdo mjet dhe çdo kusht. Si fluturat e natës që përplasen në të vetmen dritë të ndezur, pushteti dhe paraja, tërheqin shumë, sikur të jemi përbërë nga dëshira që nuk kanë asnjëherë fund e që të plotësohen, kanë nevojë për këto dy gjëra. Dhe kush i dëshiron, është i/e gatshëm/e gatshme edhe për dhunë.
Pse dhuna, pavarësisht nga kush dhe nga ç’anë vjen, më shumë se për objektin që goditet, flet për vetë goditësin, për atë që i dhunshmi ka përbrenda e që gjen një justifikim apo një kornizë për ta servirur?
Ja një histori:
Në një qytet të bukur të Lindjes së Largët, shumë, shumë kohë më parë, një plaku të verbër i ishte besuar një detyrë e rëndësishme nga qytetarët e vet: Të seleksiononte bujtësit në qytet. I moshuari kishte një mënyrë të thjeshtë: Nëse dikush prezantohej në derën kryesore të qytetit për t’u vendosur aty, ai e pyeste: “Më thuaj, si ishte qyteti nga po vjen?” Kur udhëtari përgjigjej: “Oh plak i verbër. Njerëzit e qytetit ku unë u linda dhe jetova ishin të ligj, të egër, të tmerrshëm. Gjithë fatkeqësitë e mia ndodhën për shkak të tyre…” plaku ia kthente: “Miku im, – përgjigjej ai, – në këtë qytet do të gjesh ekzaktësisht të njëjtët njerëz: Të këqinj, të dhunshëm, të tmerrshëm…” Kështu, udhëtari as nuk futej në qytet. Por kur para plakut paraqitej një tjetër njeri, që pyetjes i përgjigjej ndryshe: “Oh plak i mirë, qyteti ku unë u linda dhe u rrita ishte plot me njerëz të mrekullueshëm, të drejtë, punëtorë. Nuk e di si do të mund të jetoj pa ata…” i moshuari i hapte derën dhe e ftonte: “Miku im, këtu do të gjesh të njëjtët njerëz që do të mirëprësin dhe do të të duan…”
Ishte një kohë kur njerëzimi e kishte më të thjështë të shihte se ç’kishim brenda. Ato që themi, ato që bëjmë, janë pasqyra jonë e brendshme, pavarësisht se si i paketojmë.
Dhuna ndajt kujtdo e kudo nuk ka asnjë justifikim pas gjithë e gjithë rrugës së mundimshme drejt paqes, dijes e mirëqënies që njerëzimi në shekuj e shekuj kërkon.