residenti turk Rexhep Taip Erdogan i dhuroi çdo udhëheqësi të NATO-s që mori pjesë në samitin e Ankarasë një dhuratë surprizuese: një revolver me emrin e tyre të gdhendur dhe një kuti me fishekë të mbushur.
Kryeministri britanik Keir Starmer, i cili ua zbuloi gjestin gazetarëve gjatë fluturimit për në shtëpi, nuk mundi të kthehej në Britani, ku importimi i armës do të ishte i paligjshëm.
Revolveri i tij mbeti në Ankara, për t’u çmontuar, pavarësisht se Erdogan kishte dhënë një leje personale për të hequr kontrollet e eksportit të Turqisë. Starmer ndau detajet me gazetarët gjatë fluturimit për në shtëpi nga Ankaraja, duke i përshkruar revolverët si një zgjedhje të papritur nga presidenti turk.
Erdogan gjithashtu i dha secilit udhëheqës nga një shënim ku urdhëronte personalisht ndalimin e kontrollit për këto revolverë nga nga Turqia, një hap i pazakontë që megjithatë nuk mundi ta zgjidhte situatën ligjore me të cilën u përball Starmer pas kthimit në Britani.
Nuk është e qartë nëse udhëheqës të tjerë të NATO-s janë përballur me pengesa të ngjashme për të sjellë armët e tyre në shtëpi. Situata e Starmer ishte specifike për ligjin britanik të armëve të zjarrit, i cili ka vendosur kontrolle të rrepta mbi importin dhe posedimin privat të armëve të zjarrit që nga masakra e Dunblane e vitit 1996, e cila çoi në një ndalim pothuajse të plotë.
Dhuratat u shpërndanë në margjinat e Samitit të 36-të të NATO-s, i mbajtur më 7-8 korrik në Kompleksin Presidencial të Turqisë në Ankara, samiti i parë i NATO-s i organizuar nga Turqia që nga Stambolli në vitin 2004.
Erdogan dhe Zonja e Parë Emine Erdogan pritën personalisht udhëheqësit e aleancës në kompleks, duke organizuar një pritje dhe darkë shtetërore në mbrëmjen e hapjes.
Vetë samiti u dominua nga çështjet e shpenzimeve të mbrojtjes, mbështetja për Ukrainën dhe perspektiva e ripërtëritjes së shitjeve të armëve amerikane në Ankara, duke përfshirë një përmbysje të mundshme të ndalimit të gjatë të shitjeve të avionëve luftarakë F-35 në Turqi.
Heqja me urdhër të Erdoganit e kontrolleve të eksportit në Turqi, tregoi një vetëdije të dukshme se armët mund të përballeshin me kontroll të hollësishëm në kufij. Për Starmerin, shënimi zgjidhi vetëm anën turke të ekuacionit. Ligji britanik nuk u shpërfill aq lehtë.
Kryeministri u kthye në shtëpi pa revolen. Ajo do të çmontohet në Turqi, duke i lënë Starmerit historinë, jo armën.
