“Kam një ide të përafërt, por nuk do t’ju tregoj se cila është.” Kjo është ajo që tha Donald Trump për lëvizjet e tij të ardhshme në Venezuelë, por shumica e analistëve duket se pajtohen se zgjedhja tani qëndron midis dy opsioneve: sulme tokësore për të ndihmuar në rrëzimin e regjimit, ose rritje të presionit për të bindur Nicolas Maduron të largohet.
Pak veta besojnë se aeroplanmbajtësja Ford dhe 15,000 trupa u zhvendosën në Karaibe vetëm për të kapur anijet e trafikantëve të drogës. Për më tepër, nëse pas gjithë kësaj zhurme nuk ndryshon asgjë në Karakas, nuk do të jetë e lehtë për shefin e Shtëpisë së Bardhë ta paraqesë të gjithë “Operacionin Shtiza Jugore” si një sukses.
Që nga shtatori, ka pasur rreth njëzet bastisje kundër trafikantëve të drogës, duke rezultuar në afërsisht 80 vdekje. Në teori, ligji ndalon personelin ushtarak amerikan të shënjestrojë civilët, madje edhe kriminelët, por Departamenti i Drejtësisë argumenton se vendimi i presidentit për të klasifikuar kartelet si organizata terroriste është i mjaftueshëm për të justifikuar sulmet. Dhe meqenëse Maduro konsiderohet udhëheqësi i karteleve venezueliane, edhe ai bëhet një objektiv legjitim. Britania e Madhe dhe Kanadaja e kanë hedhur poshtë këtë interpretim, deri në atë pikë sa kanë ndaluar ndarjen e inteligjencës me SHBA-në në mënyrë që të mos jenë bashkëfajtor në akte të konsideruara të paligjshme. Cari kufitar Homan u përgjigj duke thënë: “Mbretëria e Bashkuar nuk është një mik i vërtetë i vendit tonë apo i presidentit.”
Mbetet për t’u parë se cilat janë qëllimet e vërteta të Trump. Shtëpia e Bardhë deri më tani ka qenë konsistente në përsëritjen se qëllimi i operacionit është vetëm ndalimi i trafikut të drogës, edhe pse asgjë e ngjashme nuk po ndodh në Meksikë apo Kolumbi, eksportuesit kryesorë të fentanilit dhe kokainës në SHBA. Privatisht, sipas New York Times, presidenti diskutoi gjithashtu rezervat e mëdha të naftës së Venezuelës, të vlerësuara në 300 miliardë fuçi, më të mëdhatë në botë. Në bisedimet para shtatorit, Maduro kishte ofruar t’i shfrytëzonte ato, duke shpresuar të shmangte një përplasje ballë për ballë. Trump në fund e hodhi poshtë propozimin, por ai është ende në tryezë. Prandaj është e mundur që presidenti po përdor forcën për të ushtruar presion, për të arritur një marrëveshje më të favorshme me udhëheqësin venezuelian, ose për ta shtyrë atë në mërgim ose kapje. Përndryshe, e vetmja mundësi e mbetur janë sulmet tokësore, jo për të pushtuar vendin, por për të detyruar rënien e regjimit.
Në Karakas, udhëheqësi i opozitës dhe fituesi i Çmimit Nobel për Paqen u bëri thirrje atyre që “i binden urdhrave famëkeq” të Presidentit Nicolas Maduro të ulin armët dhe të mos i bindeshin qeverisë. “Momenti vendimtar është i afërt; mos sulmoni popullin tuaj. Merrni vendimin sot për të mbështetur lirinë e Venezuelës kur të vijë koha”, shtoi Machado, duke theksuar se “ajo që do të ndodhë tashmë po ndodh”./La Repubblica
