Një grup grabitësish vendas nuhatën një mundësi të artë. Një kalim i shpejtë dorë më dorë për një vlerë shumë më të ulët sesa ajo e sendeve të vjedhura përmes kanaleve të mirëvendosura që do ta nxjerrin plaçkën jashtë dhe vlera në treg do të rritet ndërsa do të kalojë në duart e koleksionistëve që mund ta dërgojnë në SHBA, Rusi apo Kinë ku shumë klientë janë të gatshëm të paguajnë miliona euro për një objekt të vetëm që s’e ka asnjë koleksionues tjetër.
Grabitja e Luvrit nuk ishte një punë me pagesë, thotë për La Repubblica një detektiv i specializuar për veprat e vjedhura të artit.
“Vjedhjet me pagesë, në rastet më të mira ndodhin midis koleksionistëve, është shumë e pazakontë që dikush të kërkonte vjedhjen e veprave që ruhen në një muze si Luvri.”
Por në ç’treg mund të shiten margaritarët e Napoleonit? Sa e mundur është, ndërkohë që do t’i kërkojnë hetues nga e gjithë bota?
“Sado e çuditshme mund të duket, grabitja mund të jetë akt i një grupi që e njeh mirë vendin, që mund të ketë pasur mbështetjen e një njeriu të brendshëm dhe që me siguri nuk do të jetë i njëjti që do t’i shesë. Më shumë: përvoja në këtë fushë na thotë se ata do të presin disa ditë, por më pas, për të shmangur ndërmarrjen e shumë rreziqeve, ata do të jenë gati për ta hequr qafe plaçkën. Nuk duhet të na habisë që kjo mund të ndodhë për pak qindra mijëra euro, krahasuar me vlerën e vërtetë. Por në fund, vjedhja nga një muze, edhe Luvri, është më pak e rrezikshme sesa grabitja e një banke apo sulmi i një kamioni të armatosur.”
Gjetja e sendeve të vjedhura s’është e pamundur.
“Ditët e para janë kritike. Kolegët e mi francezë e dinë mirë cilat pista të ndjekin, por nëse nuk ndërhyhet menjëherë, shpejt do të dalin jashtë kufijve, me gjasë, jashtë Europës. Disa prej këtyre bizhuterive të çmuara mund të transportohen edhe duke i vendosur”, përfundon eksperti.