Nuk ka realitet dhe as trillim kur bëhet fjalë për Guilermo Coppola: magjepsës, mjeshtër joshës dhe negociator kontrovers.
Ai ishte, dhe është ende në moshën 76 vjeç, një njeri i sofistikuar, i mësuar të ecë 100 metra në ajër mbi një litar të tendosur, si njeriu që ai menaxhonte dhe mbikëqyrte: për t’u bërë agjenti i vetëm i Diego Armando Maradonës. Ai braktisi me një të rënë më shumë se 100 lojtarët që përfaqësonte.
Në Argjentinë, ai frymëzoi një serial televiziv të suksesshëm: “Një jetë e denjë për një film”. Madje edhe tani ai është i etur të flasë për Diegon “e tij”: ndërsa e ndihmoi të ngjitej në majë të botës, ai preku edhe anën e saj më të errët.
Guilermo, po kush je ti në fund të fundit?
Unë jam “El Representante”, siç është titulli i serialit televiziv. Burri që e bëri këtë aktivitet profesion në vendin tim. Sot ka qindra, mijëra agjentë që më heqin kapelën: ‘chapeau’. Por unë jam gjithashtu edhe një njeri i papërsosur, një dashnor i së bukurës. Kam pasur uljet dhe ngritjet e mia si shumë të tjerë, dhe një privilegj unik: Kam kaluar një pjesë të jetës sime përkrah më të mëdhenjve.
Po Diego Armando Maradona kush ishte në të vërtetë?
Ai ishte gjeni. Ishte ekstazë dhe mundim. Ishte Zoti i futbollit, por edhe i argëtimit. Duhet të kthehemi në Napoli, qyteti më i bukur në botë, sepse është ajo epokë që shpjegon Maradonën. Një komb i tërë u përkul sepse Diego e tejkaloi topin. Në një epokë, Di Stefano ishte më i madhi, në një tjetër, Pelé, sot është ende Messi, por Diego ishte unik dhe i ndryshëm në çdo mënyrë. Gjon Pali II i tha dikur: ‘Ti je me i famshëm se unë…’”. “E di”- i tha Diego.
Ju dikur keni thënë: Unë dhe Diego ishim një çift i vërtetë dhe e vetmja gjë që mungonte mes nesh ishte seksi.
Nga viti 1985 deri në vitin 1990, marrëdhënia jonë ishte thjesht profesionale, e shënuar nga shumë suksese. Pastaj u ndamë papritur dhe u ribashkuam pas Kupës së Botës ’94. Që atëherë, gjithçka ndryshoi: lindi një marrëdhënie romantike, një nevojë për të qenë bashkë. Një dashuri pothuajse fizike. U puthëm, u përqafuam, ndamë gjithçka, hapësirë dhe ajër. E vetmja gjë që mungonte ishte seksi mes nesh, është e vërtetë, por nëse kjo do të kishte ndodhur, do ta pranoja pa hezitim…
Pastaj më shumë mosmarrëveshje dhe një ndarje e re.
Për t’u takuar përsëri. Vetë Diego tha: ‘Coppola ishte pjesa tjetër e zemrës sime, babai im, vëllai im, miku im’. Fraza e tij më e bukur ishte ‘Ti je topi i jetës sime’, sepse bota e di sa shumë e donte ai topin. Megjithatë, pati një kohë kur unë u bëra armiku kryesor dhe ai tha se kisha vjedhur paratë e vajzave të tij. Dhe çfarë bëra kur u përballa me ato akuza? U dorëzova vetë. Pas investigimit rezultoi se asgjë nuk mungonte, as edhe një dollar.
Kjo jetë ekstreme ju çoi edhe në burg për 97 ditë: si ishte ajo përvojë?
U burgosa padrejtësisht nga një gjyqtar dhe oficerë policie të cilët më vonë përfunduan vetë në burg. Përfundova në burg pa asnjë arsye, me akuza të pabaza për trafik droge. Gjatë asaj kohe, Diego dhe familja e tij ishin forca ime; ata kurrë nuk më lanë vetëm.
Cila është marrëdhënia juaj me familjen e Maradonës tani?
Sot, me ish-gruan e tij, Claudian, dhe vajzat e tij, ka respekt, edhe nëse nuk shihemi shpesh: ata e dinë se unë do të jem gjithmonë aty.
Kur e ke parë më të lumtur?
Kur e kishte lodrën e tij të rrumbullakët pranë vetes, qoftë në baltë apo në finalen e Kupës së Botës. Diego ishte i lumtur, megjithëse i shqetësuar: ishte i lumtur kur u martua me Claudian, kur i lindën vajzat, kur zbuloi Napolin. Dhe kur, pesë muaj para Meksikës ’86, më tha: ‘Guillote, do të fitojmë dhe unë do të jem më i miri.
Po momenti më i trishtueshëm kur ishte?
Në fillim të vitit 2000 në Punta del Este, kur rrezikoi vdekjen pas ditësh me të gjitha llojet e teprimeve. Drogë, alkool, seks… Ai kishte një varësi, por edhe forcën për ta luftuar atë dhe për t’u rilindur gjithmonë.
Nëse do të mund të ndryshonit vetëm një vendim që keni marrë së bashku gjatë viteve, cili do të ishte?
Nuk mund t’i ndryshosh vendimet. Përkundrazi, më vjen keq që Diego nuk e mbajti premtimin e tij më të rëndësishëm. Ai më kishte siguruar se do të ishte ai që do të mbante arkivolin tim, dhe në vend të kësaj ndodhi e kundërta. Nëse do të mundja, do të ndryshoja vetëm fundin e kësaj historie. Do të doja të kishte jetuar më gjatë se unë, në mënyrë që të mund të shijonte fëmijët dhe nipërit e mbesat e tij.
Cila ishte performanca më e mirë e Diegos në fushën e futbollit?
Të gjithë mund të mendojnë për atë të vitit 1986 që e bëri të përjetshëm, por në vend të kësaj do të thoja atë të sezonit pasardhës, i cili fitoi titullin e parë të Napolit. Dhe pastaj Diegon e egër dhe të shkujdesur të ditëve të para, atë te Argentinos Juniors ku lindi legjenda.
Duke parë prapa, a ishte Napoli më shumë një dhuratë apo një barrë?
Napoli ishte thjesht fat. Fati i tij. Ishte menduar të ishte atje, askund tjetër. Napoli e bëri atë të madh dhe të dashur pa masë. Imagjinoni, dikur festuam një ditëlindje në një anije, fshehurazi, dhe kur shikuam jashtë, ishim të rrethuar nga anije kudo. Ai gjithashtu na ktheu këtë çmenduri dashurie; ai do të jetë gjithmonë një napolitan.
Pas vdekjes së tij, Napoli fitoi dy tituj kampioni dhe Argjentina Kupën e Botës dhe dy Copa America: a është thjesht një rastësi?
Nuk është kështu. Ata fitojnë për të, i bëjnë homazhe në këtë mënyrë. Në fakt, është vetë futbolli që e nderon atë.
Si përfundim, ju a besoni se u vra Maradona?
Nuk kam prova për t’u përgjigjur. Nuk isha aty pranë tij dhe nuk mund të akuzoj askënd. Drejtësia do të vendosë nëse mund të ishte bërë më shumë për ta shpëtuar. Unë di vetëm se ai vdiq në mënyrën më të trishtueshme dhe më të vetmuar.
Dhe nëse do të kishe mundësi të bisedoje me të sot, çfarë do t’i thoshe?
Do të thoja faleminderit. Faleminderit që ndalove. Dhe do t’i thoja se e dua, si gjithmonë, dhe ndoshta edhe më shumë.”
