Blogeri italian Emiliano Peluso, i cili jeton prej vitesh në Shqipëri, ka dënuar aktet e dhunës dhe shkatërrimet gjatë protestave në Tiranë.
Duke u ndalur te vandalizimi i monumentit të Skënderbeut dhe djegia e një pike informacioni turistik, ai shprehet se protesta duhet të jetë një mjet për të kërkuar ndryshim, jo për të shkatërruar pronën e përbashkët.
Postimi i blogerit:
“Po çfarë lidhje ka shkatërrimi i Tiranës me dhunën dhe ndryshimin e Shqipërisë?
Këto fotografi i kam shkrepur vetë këtu në Tiranë. Monumenti i një heroi kombëtar i mbuluar me mbishkrime fyese dhe një pikë informacioni turistik e dëmtuar nga zjarri.
Dhe teksa i shikoja, më lindi një pyetje: a mendojmë vërtet se kjo është mënyra e duhur për ta bërë zërin e qytetarëve të dëgjohet?
Dua ta bëj të qartë që në fillim: UNË NUK MBËSHTES ASNJË PARTI POLITIKE.
Unë jam në anën e atyre që kërkojnë drejtësi, transparencë, respektimin e të drejtave, shërbime më të mira dhe një të ardhme dinjitoze për këtë vend.
Por ka një dallim shumë të madh mes protestës kundër diçkaje që e konsideron të padrejtë dhe shkatërrimit të asaj që na përket të gjithëve.
Pse duhet të mbulohet me mbishkrime fyese monumenti i një heroi kombëtar? Pse duhet t’i vihet flaka një pike informacioni turistik? Çfarë lidhjeje kanë këto vende me vendimet e qeverisë?
Dhe mbi të gjitha, kush do t’i paguajë dëmet dhe riparimet?
Ne duam një protestë që vërtet ta bëjë zërin e qytetarëve të dëgjohet, pa shkatërruar asgjë.
Duam një demonstratë masive, të organizuar, ku të mos dëmtohet asnjë monument, të mos i vihet flaka asgjëje dhe të mos sulmohet askush.
Një qytet i tërë që ndalet në mënyrë simbolike për të kërkuar përgjigje.
Një protestë që arrin të tërheqë vëmendjen e institucioneve, duke ruajtur njëkohësisht respektin për njerëzit, shërbimet thelbësore dhe sigurinë e të gjithëve.
Për mua, kjo do të ishte një mënyrë për të treguar forcë dhe vendosmëri.
Jo përmes dhunës, por përmes pjesëmarrjes.
Jo duke shkatërruar vendin që duam të përmirësojmë, por duke treguar se sa shumë qytetarët shqetësohen për të ardhmen e tyre.
Sepse protesta duhet të shërbejë për të hapur dialog, jo për të lënë pas rrënoja.
Unë jam italian, kam lindur në Romë dhe dua t’ju jap një shembull.
Nëse nesër do të doja të protestoja kundër diçkaje që e konsideroj thellësisht të padrejtë, përse duhet të shkoj të shkatërroj sheshin Piazza Navona apo të mbuloj me mbishkrime monumentet e qytetit tim?
Çfarë do të fitoja nga kjo?
Kam vite që jetoj në Shqipëri. Këtu kam ndërtuar jetën time, këtu punoj, këtu kam familjen dhe këtu kam vendosur të qëndroj.
EDHE KY ËSHTË VENDI IM.
Dhe pikërisht sepse e dua këtë vend, nuk mund të qëndroj indiferent përballë këtyre pamjeve.
Shqipëria ka nevojë për zhvillim, mundësi të reja, shërbime më të mira dhe institucione që dëgjojnë nevojat e qytetarëve të saj.
Por ka nevojë edhe që trashëgimia e saj të respektohet.
Sepse një monument nuk i përket një partie politike. Një shesh nuk i përket një qeverie. Një qytet u përket njerëzve që jetojnë në të.
Dhe nuk dua të pretendoj se një protestë paqësore mjafton për të zgjidhur automatikisht probleme komplekse.
Por jam i bindur se forca e një proteste nuk duhet të matet me dëmet që ajo shkakton.
Forca e një populli nuk qëndron te shkatërrimi, por te aftësia për ta bërë zërin e tij të dëgjohet.
Dhe tani dua të di mendimin tuaj.
Për shqiptarët, si ata që jetojnë këtu, ashtu edhe ata që jetojnë jashtë vendit: a mendoni se episode të tilla dëmtojnë edhe besueshmërinë e protestave?
Për italianët: si do t’i gjykonit këto pamje nëse do të ishin shkrepur në Romë, Milano apo Napoli?
Dhe mbi të gjitha, sipas jush, cila formë proteste mund të jetë vërtet efektive pa iu drejtuar dhunës?
Le të diskutojmë me respekt, edhe nëse kemi mendime të ndryshme.
Sepse mund ta duash thellësisht një vend, të kërkosh ndryshim dhe, në të njëjtën kohë, të refuzosh shkatërrimin e tij”. /Marrë nga profili në Facebook/
Burimi: Kronikë